۱۷ سال قبل در چنین ساعاتی (شام‌گاه ۱۸ تیر ۱۳۷۸) به دنبال حمله‌ی شبانه‌ و خونین نیروهای انتظامی و لباس‌شخصی به کوی دانشگاه تهران، دانشجویان این دانشگاه، اولین شب اعتراضات خود را سپری می‌کردند. اعتراضاتی که در روزهای بعد نیز به صورت مسالمت‌آمیز ادامه پیدا کرد و به خیابان‌های اصلی و مرکزی تهران هم‌چون "امیرآباد"، "انقلاب"، "فاطمی" و "ولیعصر" کشیده شد.

با این وجود، روز ۲۲ تیرماه، در یک اتفاق مشکوک و به عقیده‌ی بسیاری، سازماندهی‌شده توسط حکومت، گروهی چماق‌‌به‌دست به مغازه‌های بازار تهران، بانک‌ها، و اموال عمومی و شخصی حمله کردند که این اتفاق بهانه را برای سرکوب شدیدتر دانشجویان معترض توسط نیروهای حکومتی فراهم کرد.

یک روز بعدتر (۲۳ تیر ۱۳۷۸)، تظاهراتی حکومتی در تهران برگزار شد و در آن حسن روحانی، دبیر وقت "شورای عالی امنیت ملی" جمهوری اسلامی اعلام کرد که این شورا "دستور قاطع سرکوب" را داده است.

او گفت: «مردم ما شاهد خواهند بود از امروز نیروی انتظامی، نیروی قهرمان بسیج ما، در صحنه با این عناصر فرصت‌طلب و آشوب‌طلب -اگر جرات حضور داشته باشند- چه خواهند کرد. خوشبختانه اکثر این عناصر در ظرف دیروز و دیشب دستگیر شدند؛ مورد بازجویی قرار خواهند گرفت. در میان این افرادی که دستگیر شدند افراد شرور، جنایتکار و سابقه‌دار، وابسته به گروهک‌های معاند و ورشکسته، افرادی که به نوعی از سوی دست‌های مشکوک تطمیع شده بودند، همه این‌ها دیده می‌شوند که سرِ فرصت به مردم معرفی خواهد شد. بی‌تردید آنهایی که به آشوب و تخریب اموال عمومی و تعرض به نظام در این چند روز مشغول بودند، در دادگاه‌های صالحه ما محاکمه خواهند شد و به عنوان محارب و مفسد مورد مجازات قرار خواهند گرفت.»

احمد باطبی و برادران محمدی (منوچهر و اکبر) از جمله دانشجویان بازداشت‌شده‌ای بودند که بعدها در دادگاه‌هایی غیرعلنی به اعدام محکوم شدند که این حکم در مراحل بعدی به حبس‌های طولانی‌مدت تغییر پیدا کرد. در این میان اکبر محمدی، ۷ سال بعد از بازداشت، در مردادماه ۱۳۸۵، در اثر اعتصاب غذا در زندان جان باخت.