Posts mit dem Label زندانیان werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label زندانیان werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Sonntag, 12. August 2018

صدور حکم ۵ سال حبس تعزیری برای شکوفه یداللهی درویش گنابادی

خبرگزاری هرانا – شکوفه یداللهی درویش گنابادی محبوس در زندان قرچک ورامین که در پی حادثه گلستان هفتم به همراه سه فرزند خود بازداشت شد، توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به تحمل ۵ سال حبس تعزیری و دو سال ممنوعیت و محرومیت از فعالیت اجتماعی و رسانه‌ای محکوم شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از مجذوبان نور، شکوفه یداللهی درویش محبوس در زندان قرچک با حکم قاضی صلواتی رییس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ۵ سال حبس تعزیری و دو سال ممنوعیت و محرومیت از فعالیت اجتماعی و رسانه‌ای محکوم شد.
خانم یداللهی یکم اسفند ۱۳۹۶ همراه با صدها درویش گنابادی که در میان آنها سه فرزند وی نیز حضور داشتند مورد حمله نیروهای لباس شخصی قرار گرفت و با این دلیل که مادر کسری نوری است بازداشت و به زندان قرچک منتقل شد.
سه فرزند این زن درویش با نام‌های کسری نوری،پوریا نوری و امیر نوری که همراه با مادرشان در حادثه گلستان هفتم بازداشت شده بودند به ترتیب به ۱۲، ۲ و ۶ سال حبس محکوم شده‌اند. به این ترتیب این خانواده چهارنفره مجموعا به تحمل ۲۵ سال حبس تعزیری و ۶ سال محرومیت از فعالیت‌های رسانه‌ای و اجتماعی محکوم شده‌اند.
شکوفه یداللهی درویش گنابادی محبوس در زندان قرچک ورامین روز چهارشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۷ برای چهارمین بار از زندان زنان قرچک به بیمارستان امیراعلم منتقل شد.

خانم یداللهی هنگام بازداشت در حادثه‌ی موسوم به گلستان هفتم در نتیجه‌ی ضرب و جرح نیروهای لباس‌شخصی دچار شکستگی از ناحیه سر شده و حس بویایی خود را به طور کامل از دست داده است.

هرانا پیش‌تر گزارشی درخصوص آخرین وضعیت شکوفه یداللهی و فرزندانش، امیر، پوریا و کسری نوری، دراویش زندانی که در حوادث گلستان هفتم بازداشت شده بودند منتشر کرده بود.
روز سه‌شنبه ۲ مرداد ۱۳۹۷ جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران در خصوص پرونده دراویش زندانی از صدور ۳۳۰ فقره حکم از سوی شعب دادگاه انقلاب اسلامی خبر داد و در ادامه گفت: “در مورد بیست و پنج نفر از متهمانی که با حاضر نشدن در جلسه دادگاه، به عمد تلاش می‌کردند مانع محاکمه شوند، دادگاه با ابلاغ واقعی وقت رسیدگی به متهمان، طبق مقررات دادرسی کیفری اتخاذ تصمیم نمود و حکم به نحو حضوری صادر گردید”.
لازم به یادآوری است، از نیمه‌شب ۱۴ بهمن‌ماه سال گذشته حضور پر تعداد نیروهای امنیتی و انتظامی در اطراف منزل دکتر نور علی تابنده با واکنش منفی سایر دراویش مواجه شد، دراویش گنابادی در حمایت از قطب خود تجمعاتی اطراف منزل دکتر تابنده تشکیل دادند، این تجمعات با دخالت نیروهای انتظامی و لباس شخصی به خشونت کشیده شد و صدها تن زخمی و بازداشت شدند؛ این در حالی بود که پیش‌تر در شامگاه چهارشنبه مورخ ۴ بهمن‌ماه نیز مأمورین امنیتی در اقدامى مشابه در همین مکان حضور یافتند که موجى از نگرانى‌ها در میان دراویش را رقم زده بود.

Montag, 21. Mai 2018

پایان اعتصاب غذای روح الله مردانی، معلم زندانی در اوین

خبرگزاری هرانا – روح الله مردانی، معلم و دانشجوی زندانی در زندان اوین که از تاریخ ۴ اردیبهشت ماه سال جاری در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود دست به اعتصاب غذا زده بود، پس از ۲۷ روز با وعده‌ی مسئولان قضایی مبنی بر تسریع در روند رسیدگی به پرونده‌اش به اعتصاب غذای خود پایان داد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روح الله مردانی معلم و دانشجوی دانشگاه تهران در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ به دلیل حضور در اعتراضات سراسری موسوم به “اعتراضات دی ماه” بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.
آقای مردانی، از روز سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ماه در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود در زندان اوین دست بهاعتصاب غذا زده بود.

این معلم در بند دیروز یکشنبه ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ پس از ۲۷ روز اعتصاب غذا با وعده‌ی مساعد مسئولان قضایی مبنی بر تسریع در روند رسیدگی به پرونده‌اش به اعتصاب غذای خود پایان داد.

پیش‌تر یک منبع مطلع در خصوص اتهام این معلم زندانی به هرانا گفته بود: “روح‌الله مردانی معلم مشاوره ناحیه ۴ کرج و دانشجوی دانشگاه تهران است که در تاریخ ۲۸ بهمن‌ماه ۱۳۹۶ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و هم‌اکنون در بند ۴ زندان زندان اوین در بازداشت به سر می‌برد. آقای مردانی به اتهام “اجتماع و تبانی علیه نظام” بازداشت شده‌اند. ایشان در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۹۶ همراه با جمعی دیگر از دانشجویان دانشگاه تهران دست به تجمعی اعتراضی زده بودند. نیروهای امنیتی برای سرکوب دانشجویان قصد ورود به دانشگاه را داشتند که با مقاومت دانشجویان مواجه شده بودند. وی از تاریخ ۴ اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زد و در روزهای اخیر در پی وخامت وضعیت جسمی به بهداری زندان منتقل شد و چند بار هم به او سرم وصل کرده بودند”.

Freitag, 18. Mai 2018

بیست و پنجمین روز اعتصاب غذای روح الله مردانی، معلم زندانی در اوین

خبرگزاری هرانا – روح الله مردانی معلم و دانشجوی دانشگاه تهران، مورخ ۲۸ بهمن ماه سال گذشته به بهانه حضور در تجمعات اعتراضی دی ماه بازداشت و به زندان اوین منتقل شده است. آقای مردانی از تاریخ ۴ اردیبهشت ماه سال جاری در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود در اعتصاب غذا به سر می‌برد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روح الله مردانی معلم و دانشجوی دانشگاه تهران که در تاریخ ۲۸  بهمن ۱۳۹۶ به دلیل حضور در اعتراضات سراسری دی ماه بازداشت و به زندان اوین منتقل شده است، در بیست و پنجمین روز اعتصاب غذای خود به سر می‌برد.
آقای مردانی، از روز سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده است.
علیرغم گذشت زمان، تاکنون مسئولین زندان و دستگاه قضایی هیچ واکنشی به اعتصاب این معلم دربند نداشته اند.

یک منبع نزدیک به خانواده مردانی در خصوص وضعیت این معلم زندانی به گزارشگر هرانا گفت: “روح الله، معلم مشاوره ناحیه ۴ کرج و دانشجوی دانشگاه تهران است که در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و هم‌اکنون در بند ۴ زندان زندان اوین در بازداشت به سر می‌برد. وی از تاریخ ۴ اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ در اعتراض به بازداشت و بلاتکلیفی خود در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده و در روزهای اخیر در پی وخامت وضعیت جسمی به بهداری زندان منتقل شد و چند بار به او سرم وصل کرده‌اند”.

این منبع مطلع در خصوص اتهام این معلم زندانی نیز گفت: “آقای مردانی به اتهام “اجتماع و تبانی علیه نظام” بازداشت شده‌اند. ایشان در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۹۶ همراه با جمعی دیگر از دانشجویان دانشگاه تهران دست به تجمعی اعتراضی زده بودند. نیروهای امنیتی برای سرکوب دانشجویان قصد ورود به دانشگاه را داشتند که با مقاومت دانشجویان مواجه شده بودند”.

Freitag, 4. Mai 2018

پایان اعتصاب غذای یک زندانی در زندان مسجدسلیمان

خبرگزاری هرانا – چنگیز قدم خیری زندانی سیاسی تبعیدی به زندان مسجد سلیمان در استان خوزستان، که از تاریخ اول اردیبهشت ماه سال جاری در اعتراض به عدم رسیدگی پزشکی دست به اعتصاب غذا زده بود، از روز سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت در پی وعده‌های مسئولان زندان به اعتصاب خود پایان داد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، چنگیز قدم خیری، زندانی سیاسی تبعیدی به زندان مسجد سلیمان که از اولین روز اردیبهشت ماه سال جاری دست به اعتصاب غذا زده بود، از روز سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ به دنبال وعده‌های مسئولان زندان مبنی بر رسیدگی به وضعیت پزشکی وی به اعتصاب خود پایان داد.
وی که در زمان بازداشت، زخمی شده بود، با وجود گذشت بیش از پنج سال از زمان بازداشت همچنان ترکش از بدنش خارج نشده است.
چنگیز قدم خیری از روز شنبه اول اردیبهشت ۱۳۹۷ در اعتراض به جلوگیری از اعزام خود به بیمارستان و عدم رسیدگی پزشکی مناسب دست به اعتصاب غذا زده بود.
لازم به ذکر است که با وجود شرایط نامناسب جسمی و تائید پزشکان زندان مبنی بر ضرورت انجام عمل جراحی این زندانی، تاکنون از اعزام وی بیمارستان یا مرخصی استعلاجی جلوگیری شده است.
هرانا پیش از این نیز طی گزارشی به محرومیت از درمان این زندانی در زندان مسجد سلیمان اشاره کرده بود.
آقای قدم خیری، بیش از یک سال پیش با تودیع وثیقه ۳۵۰ میلیون تومانی به مرخصی استعلاجی ۱۵ روزه اعزام شد که علیرغم تشکیل پرونده پزشکی در بیمارستانی واقع در شهر دزفول به دلیل سانحه‌ای که برای اعضای خانواده وی رخ داد و منجر به شکستگی کتف و دندان‌ها و … خواهر این زندانی شد، قادر به انجام عمل جراحی و بستری شدن در بیمارستان نشد.
چنگیز قدم خیری متولد ۱۳۶۷ که سال ۱۳۹۰ بازداشت و به زندان مرکزی سنندج منتقل شده بود، پس از تحمل دو سال حبس به زندان مسجد سلیمان در اهواز تبعید شد. این زندان طی برگزاری چند جلسه محاکمه از سوی دادگاه انقلاب سنندج به ریاست قاضی بابایی به ۴۰ سال حبس تعزیری محکوم شد.

مشکلات مضاعف زندانیان زاهدان؛ خوابیدن در جوار سرویس بهداشتی، نبود امکانات اولیه

خبرگزاری هرانا – طی چند روز اخیر، زندانیان محبوس در بند ۳ زندان مرکزی زاهدان در پی انتقال اجباری به بند ۴ این زندان، دچار مشکلات مضاعفی از جمله کف خوابی، شرایط نامناسب بهداشتی، قطعی آب آشامیدنی و غیره شدند. در حالی که این محل پیش از این انتقال نیز با ازدحام جمعیت روبرو بود انتقال دهها زندانی جدید وضعیت بغرنجی برای ساکنین آن فراهم کرده است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، طی روزهای گذشته، کلیه زندانیان محبوس در بند ۳ زندان مرکزی زاهدان، که ۱۱۴ زندانی تخمین زده شده اند، به بند ۴ این زندان منتقل شدند.
علت این انتقال تعمیر بند ۳ این زندان عنوان شده است. علاوه بر بند ۳، بند ۲ این زندان نیز جهت تعمیر سرویس های بهداشتی و اتاق ها در دست تعمیر است. دهها زندانی نیز از این بند راهی بند ۴ شده اند.
یک منبع مطلع ضمن تایید این خبر به گزارشگر هرانا گفت: “بند ۴ زندان مرکزی زهدان که پیش از این انتقال، دارای آماری مبنی بر ۳۰ نفر جمعیت مازاد بر ظرفیت بود. اکنون به علت افزایش بیش از حد جمعیت زندانیان دچار مشکلات بیشتری شده است”.
این منبع افزود: “تمام اتاق های این بند مملو از زندانی است که به علت ازدحام زیاد و نبودن جا، جمع کثیری از آنان در کریدورها میخوابند و به اصطلاح کف خواب هستند، ازدحام جمعیت در حدی است که زندانیان در کریدورها و در نزدیکی یا مقابل سرویس های بهداشتی میخوابند”.
علاوه بر مشکل ازدحام جمعیت، مشکل “آب” نیز در این محل جدی است. آب آشامیدنی این بند از زندان از ساعت شش بعدازظهر الی صبح روز بعد قطع می شود. علاوه بر این، این بند تنها دارای یک شیر آب است که کلیه زندانیان جهت تهیه آب آشامیدنی و گرفتن وضو از آن استفاده می کنند.
این بند با جمعیتی حدود ۳۰۰ زندانی که بیشتر از حد ظرفیت بند است، دارای ۸ سرویس بهداشتی و ۵ حمام است. که حداقل یکی از حمام ها مشکل دارد و قابل استفاده نیست.
گفتنی است که پس از انتقال زندانیان از بند ۳ به بند ۴، لوازم و وسایل شخصی زندانیان به آنها تحویل داده نشده است. از این رو زندانیان جهت پیگیری پس گرفتن لوازم و وسایل شخصی خود به مسئولین زندان مراجعه کردند اما تاکنون تلاش زندانیان بی نتیجه مانده است.
این منبع افزود: “پس از انتقال، لوازم و وسایل شخصی زندانیان را که شامل فرش، کمد، یخچال، جاروبرقی، سماور و لوازم و وسایل موجود در نمازخانه و … است، را تاکنون به زندانیان تحویل نداده اند. همچنین هیچ کدام از مسئولین در رابطه با این مسئله پاسخگو نیستند”.
یک منبع دیگر که عضوی از خانواده اش در این بند به سر می برد با تایید اظهارات فوق تاکید کرد: “این اتفاق پیشتر برای زندانیان محبوس در بند ۲ نیز رخ داده بود. به گونه ای که پس از انتقال کلیه زندانیان محبوس در بند ۲ به بند دیگر زندان، لوازم و وسایل شخصی زندانیان به آنها تحویل داده نشد.
این منبع مطلع در رابطه با راههای ارتباطی زندان افزود: “در حال حاضر اکثر تلفن ها در این زندان خراب هستند و فقط تعدادی از آنها قابل استفاده است”.
گفتنی است که در حال حاضر اکثر زندانیان سیاسی زندان مرکزی زاهدان در بند ۴ این زندان نگهداری می شوند.
لازم به ذکر است که سایر بندهای ۵، ۶، ۷ و ۸ این زندان نیز دچار چنین مشکلاتی هستند.
علیرغم مشکلات مضاعف زندانیان با افزایش بیش از حد جمعیت زندانیان در بند ۴، هرانا پیشتر نیز گزارش کرده بود، با فرا رسیدن فصل گرما، مشکلات زندانیان زندان مرکزی زاهدان رو به افزایش است. عدم رسیدگی پزشکی، وجود پررنگ مواد مخدر، فساد اداری، محرومیت از تغذیه مناسب، محروم ماندن از مرخصی، نبود تهویه مناسب و رفتارهای سلیقه‌ای مسئولان با زندانیان از جمله مشکلاتی است که این زندانیان با آن روبه‌رو هستند. همچنین به آن‌ها گفته می‌شود در صورت تعبیه ابتدایی ترین امکانات باید خود هزینه تهیه آن را پرداخت کنند.

نامه پیام شکیبا به مناسبت روز جهانی کارگر

خبرگزاری هرانا – پیام شکیبا زندانی سیاسی که از ۱۶ ماه پیش در زندان محبوس در زندان رجایی شهر کرج نگهداری می‌شود، به مناسبت روز جهانی کارگر نامه‌ای سرگشاده نوشته است؛ در بخشی از این نامه آمده است “وقتی یک صورت‌بندی اجتماعی و اقتصادی نتواند از پس نیازهای روزافزون جامعه انسانی بربیاید و حرکت به جانب مدارج بالاتر تکاملی را تامین کند، دیگر، کهنه، ارتجاعی و متعلق به گذشته است و روابط تولید شده توسط او چون زنجیر به دست و پای حرکت جامعه می‌پیچد و مانع تکامل و تعالی آن می‌شود. حال با توجه به سابقه تاریخی این نیروهای عقب‌مانده حاکم بر ایران که از اعماق تاریخ جامعه ما با صبغه خشک‌اندیشانه و متظاهر و فرمالیستی مذهبی است و از تبار مشروعه‌خواهی چون “شیخ نوری” و امثال “نواب صفوی” و “کاشانی”، می‌توان پایگاه طبقاتی آن را خرده‌بورژوازی سنتی و رژیم‌اش را به لحاظ سیاسی مادون سرمایه‌داری ارزیابی کرد”.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، پیام شکیبا زندانی سیاسی از ۱۶ ماه پیش در زندان در زندان رجایی شهر کرج نگهداری می‎شود. وی در آذرماه سال ۹۶ توسط قاضی احمدزاده به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد و به رای صادره اعتراض کرد و خواهان تجدیدنظر در آن شد. علیرغم گذشت بیش از ۵ ماه از صدور رای، تاکنون دادگاه تجدیدنظر برای وی تشکیل نشده و از سوی دیگر با آزادی وی با قید وثیقه تا زمان صدور رای نهایی نیز مخالفت شده است.

در ادامه متن نامه پیام شکیبا را به نقل از هرانا بخوانید؛

به مناسبت روز جهانی کارگر
هنگامی که در سال ۱۲۸۹ شمسی کارگران چاپخانه‌های تهران اولین اتحادیه کارگری را تشکیل دادند و روزنامه‌ای تحت عنوان “اتفاق کارگران” را منتشر کردند و سعی در سازماندهی و تشکل‌یابی و طرح مطالبات خود نمودند تا به امروز کارگران و زحمتکشان ایران با سردی و گرمی‌ها و افت و خیزهای فراوانی مواجه بوده‌اند.
از زمانی که ستمدیدگان و استثمارشوندگان ایرانی عزم جزم کرده تا در یک نبرد تاریخی در مقابل ستمگران و استثمارکنندگان در تضادی دائمی روی در روی آنها قرار گیرند بیش از یک‍‌‌صد سال می‌گذرد.
طرح مطالباتی همچون مبارزه با فقر، بی‌عدالتی اجتماعی، اصلاح نظام دستمزدها، بهبود شرایط کار، بیمه و خدمات درمانی و بازنشستگی، جلوگیری از کالایی شدن کار و افزایش سطح آموزش و فرهنگی کارگران و پیشگیری از بیکاری و حق اعتصاب از جمله خواسته‌های به حق زحمتکشان ایران، از آن زمان تاکنون بوده است. اما شرایط پیچیده شده‌ی اجتماعی، تناقض‌ها و پیچیدگی‌های منحصربه‌فرد رژیم سیاسی حاکم بر ایران و تغییر دوران، اقتضای آن دارد که با تطابق بیشتر با این پیچ و خم‌ها تحلیل مشخص از شرایط مشخص سیاسی و با نگرشی غیر مکانیکی به تحلیل شرایط امروز رژیم و نقش و جایگاه کارگران و زحمتکشان ایران پرداخت.
به لحاظ تاریخی در دیالکتیک اجتماعی، برخی طبقات و نیروها همچون برده‌داری و فئودالیسم عمرشان به سرآمده و هیچ عنصر نو و مترقی در آنها نیست و مطلقا کهنه، نفی شده، ارتجاعی، و متعلق به گذشته هستند.
این نیروها در یک نظام اجتماعی معین در ارتباط با سهمی که از ثروت اجتماعی می‌برند و نقشی که در سازمان اجتماعی کار دارند و مالکیت‌هایی که از آن برخوردارند، مناسباتی را به نفع خودشان و برای خودشان برقرار می‌کنند.
فی‌المثل برخی فقط بهره‌کشی می‌کنند و برخی فقط مورد بهره‌کشی قرار می‌گیرند و برخی موضع دوگانه دارند.
این طبقات در یک دوره معین تاریخی متولد می‌شوند، سپس مراحل کمی و کیفی رشد خود را طی می‌کنند و سرانجام با یک جهش اجتماعی به نفع نیروی نو تر نفی می‌شوند و میدان را خالی می‌کنند.
وقتی یک صورت‌بندی اجتماعی و اقتصادی نتواند از پس نیازهای روزافزون جامعه انسانی بربیاید و حرکت به جانب مدارج بالاتر تکاملی را تامین کند، دیگر کهنه، ارتجاعی و متعلق به گذشته است و روابط تولید شده توسط او چون زنجیر به دست و پای حرکت جامعه می‌پیچد و مانع تکامل و تعالی آن می‌شود.
حال با توجه به سابقه تاریخی این نیروهای عقب‌مانده حاکم بر ایران، که از اعماق تاریخ جامعه ما با صبغه خشک‌اندیشانه و متظاهر و فرمالیستی مذهبی است و از تبار مشروعه‌خواهی چون “شیخ نوری” و امثال “نواب صفوی” و “کاشانی”، می‌توان پایگاه طبقاتی آن را خرده بورژوازی سنتی و رژیم‌اش را به لحاظ سیاسی مادون سرمایه‌داری ارزیابی کرد.
کمدی-درام تناقض سر و بدنه که با هیچ سریش اعتدالی و اصلاح طلبانه‌ای به بدنه مناسبات سرمایه‌داری نمی‌چسبد و تحمیل نمی‌شود، و اگر از منظر جامعه شناسانه و اقتصاد سیاسی به روابط حکومت و نیروهای اجتماعی نگاهی بیندازیم، رژیم سیاسی حاکم به دلیل ماهیت ارتجاعی خویش و فقدان بورژوازی ملی و با درآمدهای کلان نفتی دارای استقلال عمل فراوانی نسبت به جامعه و نیروهای اجتماعی است؛ و از طرف دیگر فقدان یک الگوی رشد، حتی در تئوری و صرف هزینه‌های کلان جهت صدور تروریسم و دخالت در کشورهای منطقه و درگیری تمام عیار ۱۷ ساله در جنگ‌های خانمان‌سوز جاری در منطقه و بودجه‌های هنگفت نهادهای امنیتی و نظامی جهت سرکوب مردم و دخالت مافیای نظامی-اقتصادی در کلیه امور جامعه و دزدی‌های کلان و بی‌سابقه اقتصادی به جای سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال و بهبود شرایط زحمتکشان و کارگران و وارد ساختن فشار مضاعف آن هزینه‌ها بر دوش کارگران و زحمتکشان کشورمان، ما را به این واقعیت خشن و زمخت رهنمون می‌سازد که امر سیاسی و سیاست مقدم بر سایر حوزه‌هاست.
به قول یک انقلابی بزرگ: “سیاست در مقام فرماندهی است”.
قفل و گره موجود در حوزه سیاست است که امکان پیشرفت در سایر حوزه‌ها را محدود و مسدود می‌سازد. به‌خصوص در این برهه زمانی و بعد از قیام‌های دی‌ماه سال گذشته و انفجاری بودن فضای جامعه، رژیم توان پاسخگویی به هیچ یک از بحران‌های متمادی جامعه را ندارد و در حالت بلاتکلیفی مزمنی به سر می‌برد و هر روز با مسایل و مشکلات لاینحل بیشتری مواجه می‌شود؛ همچنین شقه و شکاف‌های بی‌پایان و ریزش‌های مداوم نیروهایش و فسادهای گسترده مهره‌های ریز و درشت آن به همراه تغییر دوران و پایان مماشات جهانی و بین‌المللی و انزوای بیش از پیش رژیم در منطقه، جهان اسلام و صحنه جهانی کمترین مشروعیتی را چه در داخل چه در نظام بین‌الملل برای آن باقی نگذاشته است.
مجموعه این عوامل اقتضای آن دارد که مبارزه اقتصادی و معیشتی و طرح مطالبات به‌حق زحمتکشان و کارگران و سازماندهی و تشکل‌یابی هرچه بیشتر و پیوند اقشار مختلف کارگران و زحمتکشان همراه با طرح مطالبات سیاسی و درک نیازهای دوران جدید مقابل استثمارکنندگان و جباران حاکم بر این آب و خاک باشد.
در یک جمع‌بندی کلی، تشکل‌یابی و سازماندهی زحمتکشان و کارگران ایران و پیوند اقشار مختلف آنها با یکدیگر و خلع ید از کلیه باندهای رژیم و طرح مطالبات به‌حق اقتصادی و معیشتی همراه با طرح مطالبات سیاسی و هم قدم شدن با جنبش مقاومت سراسری مردم ایران در مقابل رژیمی که در منتهای ضعف و بیماری است نوید دهنده‌ی طرحی نو و آینده‌ای روشن برای کارگران و زحمتکشان ایران است.

Mittwoch, 25. April 2018

دوازده سال بلاتکلیفی برای دو محکوم به اعدام

خبرگزاری هرانا – دو متهم به قتل به نام‌های شایان و بهرام، ساکن تهران که در ۱۲ سال پیش به اتهام قتل به قصاص (اعدام) محکوم شده بودند کماکان در وضعیت بلاتکلیف به سر می‌برند.
به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از جام جم، مورخ ۷ فروردین ۸۴، به مأموران کلانتری یوسف آباد خبر رسید “یک مرد ۵۵ ساله به نام مصطفی که نمایشگاه خودرو داشت در خانه‌اش به طرز مشکوکی جان سپرده و چند روز از مرگ وی گذشته است”.
پلیس به نشانی موردنظر رفت و با جنازه مصطفی که شواهد نشان می‌داد خفه‌شده است، روبه‌رو شد. همسایه‌ها به خاطر بوی تعفنی که از خانه مرد تنها، به مشام می‌رسید به ماجرا مشکوک شده و پلیس را مطلع کرده بودند. پلیس به تحقیق پرداخت و دریافت به خانه این مرد دستبرد زده‌شده و پول و طلاهایش همراه خودروی مدل‌بالای وی به سرقت رفته است.
با تحقیقات گسترده پلیسی مشخص شد مرد بنگاه‌دار، چند روز قبل با دو دلال خودرو به نام‌های بهرام و شایان قرار معامله داشته است. به این ترتیب دو متهم ردیابی و بازداشت شدند.

دو متهم به قتل اعتراف کردند و در شعبه ۷۱ دادگاه کیفری سابق استان تهران پای میز محاکمه ایستادند. در آن جلسه دو نفر از اولیای دم از قصاص گذشتند و گفتند با دریافت دیه گذشت می‌کنند اما یکی از برادرهای قربانی درخواست قصاص را مطرح کرد.

در پایان جلسه قضات دادگاه بهرام و شایان را به قصاص محکوم کردند. عدم پیگیری اولیای دم موجب شد تا دو متهم ۱۲ سال در زندان بلاتکلیف بمانند. سرانجام آنها طبق ماده ۴۲۹ قانون مجازات اسلامی جدید نامه‌ای به قضات دادگاه نوشتند و خواستند تا زودتر تکلیف آنها روشن شود. دو متهم مورخ ۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ در شعبه دوم دادگاه کیفری یک استان تهران به ریاست قاضی زالی بوئینی و با حضور یک قاضی مستشار پای میز محاکمه ایستادند.
در این جلسه بهرام گفت: “من و شایان برای معامله ماشین به خانه مصطفی رفتیم اما او حال عادی نداشت. نمی‌دانم چرا با قمه به ما حمله کرد. من و شایان هم دستمالی را دور گردنش پیچیدیم و او را خفه کردیم. ما بعد از قتل تصمیم به سرقت پول و ماشین مصطفی گرفتیم. من و شایان در آن زمان جوان بودیم؛ اما حالا بیش از ۱۲ سال است که در زندان هستیم و هرکدام به میانسالی رسیده‌ایم. من از این وضعیت خسته شده‌ام و تقاضا دارم دادگاه زودتر تکلیف ما را روشن کند. یا اعدام شویم یا اینکه با پرداخت دیه به اولیای‌دم از زندان رها شویم. من دیگر تحمل این وضعیت را ندارم”.
سپس شایان روبه‌روی قضات ایستاد و گفت: “عدم پیگیری اولیای دم باعث شده در این سال‌ها بلاتکلیف و در انتظار اعدام باشیم. حالا از دادگاه تقاضا دارم زودتر تکلیف ما را روشن کند. من حتی به مرگم راضی هستم اما دیگر نمی‌توانم در زندان بمانم”.

Montag, 23. April 2018

عفیف نعیمی با پایان دوران مرخصی به زندان بازگشت

خبرگزاری هرانا – عفیف نعیمی، از از مدیران جامعه بهایی ایران که دهمین سال حبس خود را سپری می‌کند، با پایان دروان مرخصی درمانی جهت ادامه حبس، خود را به زندان رجایی شهر کرج معرفی کرد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، عفیف نعیمی از مدیران جامعه بهایی که در دهمین سال حبس خود قرار دارد به بیماری‌های متعدد و جدی دچار است. وی که در یک دهه اخیر از دریافت خدمان پزشکی محروم مانده بود، نهایتا در آبان ماه سال گذشته با توجه به استمرار بیماری قلبی و بر اساس نظریه کمسیون پزشکی قانونی و موافقت دادستانی جهت پیگیری امور درمانی خود به مرخصی اعزام شد.
عفیف نعیمی امروز دوشنبه ۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۰ با پایان دروان مرخصی درمانی، جهت تحمل ادامه حبس خود را به زندان رجایی شهر معرفی کرد.
آقای نعیمی هفته اول آبان ماه ۹۶ در حالی که دهمین سال حبس خود را سپری می‌کرد با توجه به استمرار بیماری قلبی و بر اساس نظریه کمسیون پزشکی قانونی و موافقت دادستانی به مرخصی اعزام شد.
لازم به ذکر است این زندانی طی دوران حبس ده ساله خود مبتلا به هایپو تروفی و چندین بار سنکوب شدند، اما با وجود وخامت شرایط جسمانی‌اش مسئولان نسبت به آزادی ایشان اقدامی نکردند و هر دفعه به دلیل شرایط جسمی و وضعیت حاد آقای نعیمی مکررا از زندان به بیمارستان قلب تهران منتقل شدند. این شهروند بهایی علاوه بر مشکلات قلبی و مواردی مانند مشکل انعقاد خون، به ناراحتی شدید غدد لنفاوی و تورم حاد در ناحیه‌ی گلو نیز مبتلا است. بیماری که به علت عدم رسیدگی پزشکی تشدید شده بود.
آقای نعیمی در طول یک دهه اخیر که در زندان به سر می‌برد در چند نوبت به دلیل وخامت حال به بیمارستان منتقل شده بود.

از مدیران جامعه بهایی سعید رضایی، مهوش شهریاری، فریبا کمال‌آبادی، بهروز توکلی، جمال الدین خانجانی و وحید تیزفهم پس از طی دوران محکومیت  آزاد شده‌اند و در حالی که حکم آزادی عفیف نعیمی ۸ اسفند ۱۳۹۶ بوده و ایشان باید همراه دیگر همکارانشان در جمع مدیران جامعه بهاییان ایران (یاران ایران) که دارای یک پرونده و یک حکم بوده‌اند، تاکنون آزاد می‌شدند، در این مدت مسئولان به جای آزادی ایشان در دو نوبت به توقف حکم به مدت ۱۰ ماه اکتفا کرده‌اند و باید مدت ۱۰ ماه دیگر شرایط زندان را تحمل کنند.

لازم به یادآوری است  عفیف نعیمی همراه با فریبا کمال آبادی، مهوش ثابت، بهروز توکلی، جمال الدین خانجانی، سعید رضایی و وحید تیزفهم، عضو هیاتی به نام «یاران» بودند که اداره امور اقلیت بهایی را برعهده داشتند.
شش نفر از آنها، در اواخر اردیبهشت ۱۳۸۷ در یورش هم زمان نیروهای امنیتی به منازلشان در تهران دستگیر شدند. یکی از آنان (مهوش ثابت)، پیشتر در اواسط اسفند ۱۳۸۶ در مشهد بازداشت شده بود.
پس از حدود دو سال و نیم حبس انفرادی و بازجویی‌هایی که بدون حضور وکیل و مشاوره حقوقی در بند ۲۰۹ زندان اوین انجام شد، در مرداد ۱۳۸۹ قاضی محمد مقیسه، رئیس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران برای هر یک از متهمان ۲۰ سال حبس تعیین کرد. حکمی که در نهایت به ۱۰ سال حبس در مرحله تجدیدنظر تقلیل یافت.

شهروندان بهایی در ایران از آزادی‌های مرتبط به باورهای دینی محروم هستند، این محرومیت سیستماتیک در حالی است که طبق ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی هر شخصی حق دارد از آزادی دین و تغییر دین با اعتقاد و همچنین آزادی اظهار آن به طور فردی یا جمعی و به طور علنی یا در خفا برخوردار باشد.

در هجدهمین سال حبس؛ گزارشی از آخرین وضعیت سعید ماسوری

خبرگزاری هرانا – سعید ماسوری زندانی سیاسی زندان رجایی شهر کرج در هجدهمین سال حبس همچنان محروم از مرخصی و بدون چشم‌اندازی از آزادی، حکم حبس ابد خود را تحمل می‌کند. در تیرماه سال گذشته تمام وسایل این زندانی به دلایل نامعلومی از سوی مسئولان زندان ضبط و مصادره شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سعید ماسوری، زندانی سیاسی محبوس در زندان رجایی شهر کرج علیرغم تحمل حدود ۱۸ سال حبس از محکومیت ابد خود همچنان بدون مرخصی و چشم‌اندازی از آزادی زودهنگام تحمل حبس می کند.
قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۹۲ در خصوص اعطای آزادی یا عفو مشروط به زندانیان محکوم به حبس ابد مسکوت و مبهم است، این موضوع زمینه ساز تداوم حبس زندانیانی چون سعید ماسوری محسوب می شود.

یک منبع نزدیک به سعید ماسوری در گفتگو با گزارشگر هرانا ضمن اعلام اینکه هیچ تغییری در پرونده سعید ماسوری ایجاد نشده، خاطرنشان کرد: “در تیرماه سال گذشته از سوی مسئولان زندان تمام وسایل این زندانی اعم از وسایل شخصی، لباس‌ها، دفترچه یادداشت و حتی یخچالی که برای استفاده خود و سایر زندانیان با هزینه شخصی، خریداری کرده بود به دلایلی نامعلوم ضبط و مصادره شد”.

سعید ماسوری از مشکلات پزشکی همچون مشکلات دندان و چشم رنج می‌برد. به گفته منبع نزدیک به آقای ماسوری، زندان رجائی شهر کرج از تجهیزات پزشکی مناسبی برخوردار نیست و مسئولان زندان تاکنون برای مداوای وی اقدامات لازم را صورت نداده‌اند.
دکتر سعید ماسوری، متولد ۱۳۴۴ است. وی به منظور ادامه تحصیل در کشور نروژ به سر می‌بُرد تا اینکه در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۰ به خانواده سعید اطلاع دادند که سعید در حین بازگشت به ایران توسط مأموران وزارت اطلاعات در شهرستان دزفول دستگیر شده است.
هر چند باید اشاره کرد که آقای ماسوری در دی‌ماه ۱۳۷۹ بازداشت شده بود اما در اردیبهشت سال بعد به خانواده وی بازداشت او اطلاع داده شد.
سعید ماسوری به همراه غلام‌حسین کلبی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق در شهرستان دزفول بازداشت و از زمان بازداشت تا این لحظه بدون هیچ‌گونه مرخصی در اماکن مختلفی از جمله بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز، زندان اوین و زندان رجایی شهر کرج حبس خود را سپری کرده است.
آقای ماسوری از زمان دستگیری مدت ۱۴ ماه را در سلول انفرادی اداره اطلاعات اهواز سپری کرد و پس از آن به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.
این زندانی سیاسی در سال ۱۳۸۱ و در دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد ولی در نهایت حکم وی به حبس ابد تقلیل پیدا کرد.
این زندانی سیاسی در طی ۱۸ سال تحمل حبس، بارها و در مواجهه با اقدامات غیرقانونی مسئولان زندان‌ها و نیروهای امنیتی دست به اعتصاب غذا زده و سابقه آسیب‌دیدگی جسمی و محرومیت از مراقب پزشکی در زندان را نیز دارد.

یک زندانی در زندان سقز در اعتصاب غذا به سر می برد

خبرگزاری هرانا – رامین رضایی زندانی محبوس در زندان سقز، از یک هفته پیش در اعتراض به افزایش قرار وثیقه جهت اعزام به  مرخصی دست به اعتصاب غذا زده است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، رامین رضایی، زندانی محبوس در زندان سقز در اعتراض به افزایش قرار وثیقه خود برای رفتن به مرخصی از هفته گذشته دست به اعتصاب غذا زده است.
یکی از نزدیکان آقای رضایی در گفتگو با گزارشگر هرانا ضمن تایید این گزارش گفت “رامین، فرزند علی رضایی و ۴۳ ساله است که از هفته گذشته دست به اعتصاب غذا زده است.”
این زندانی با اتهام سرقت به ۵ سال و نیم حبس تعزیری محکوم شده و مدت دو سال است که در زندان سقز تحمل حبس می‌کند.

قرار وثیقه وی در ابتدا ۱۰۰ میلیون تومان بوده که قاضی پرونده آن را به ۲۰۰ میلیون تومان تغییر داده است.

Donnerstag, 19. April 2018

سالها بلاتکلیفی و محروم از حقوق؛ گزارشی از وضعیت جمعی از زندانیان سیاسی در زاهدان

خبرگزاری هرانا – ده زندانی سیاسی محبوس در زندان زاهدان پس از گذشت چهار سال حبس کماکان در بلاتکلیفی بسر می‌برند. آنها از مرخصی و بسیاری از حقوق دیگر که شامل محکومین قضائی می شود محروم هستند. ابوبکر ملازهی، عامر گهرام زئی، عبدالخالق جفادار شاهور زهی، صدیق بهرام زهی، ادریس بلیده ای، بشیر احمد گل حیدری، مجید رئیسی، مصیب وطنخواه، داوود بهرام زهی و محمدامین رئیسی، هویت ده زندانی مورد اشاره است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، ده تن از زندانی سیاسی زندان زاهدان از بابت پرونده های جداگانه ای پس از گذشت چند سال همچنان به صورت بلاتکلیف در زندان نگهداری می‌شوند.

یک منبع مطلع درباره شرایط این زندانیان به گزارشگر هرانا گفت : “این زندانیان از ملاقات حضوری و خصوصی (شرعی) محروم هستند. هر چند برای هشت تن از این زندانیان به نام‌های “ابوبکر ملازهی، عامر گهرام زئی، زبک بهرام زهی، ادریس بلیده ای، بشیر احمد گل حیدری، مجید رئیسی، مصیب وطنخواه، داوود بهرام زهی و محمدامین رئیسی” که در پرونده مشترکی موسوم به “نصیرآباد” متهم هستند قرار وثیقه‌ای جمعا به مبلغ ده میلیارد تومان تعیین شده است اما عملا این موضوع تاثیری در بهبود یا تغییر وضعیت آنها نداشته چرا که اساسا آنها توان تامین چنین وثیقه ای ندارند. عدم توان تودیع وثیقه هم دست دادستانها را برای طولانی کردن روند قضایی باز گذاشته است.”

این منبع مطلع در ادامه گفت: “این زندانیان شرایط با توجه به اینکه نمی‌توانند مبلغ وثیقه خود را تامین کنند، از بسیاری از حقوق که اشامل محکومین میشود محروم مانده‌اند، مسئولان نیز به تقاضای آنها رسیدگی نمی‌کنند”.
منبع مطلع دیگری که در زمان تهیه این گزارش حاضر با گفتگو با هرانا شده بود ضمن تایید موارد فوق با اشاره به وجود تبعیض در زندان زاهدان، افزود: “زندانیان سیاسی این زندان از امکاناتی مانند باشگاه و بهره بردن از امکانات آموزشی سازمان فنی و حرفه‌ای محروم هستند. با اینکه از تهران دستور آمده که هر زندانی می‌تواند به شهر خودش انتقال داده شود، اما این دستور برای زندانیان سیاسی این زندان اعمال نمی‌شود.”
از جمله دیگر زندانیانی که از شرایط مشابهی در زندان زاهدان برخوردار هستند میتوان به عبدالخالق جفادار شاهور زهی اشاره کرد.
آقای جفادار شاهور  هر چند از بابت یک پرونده به اعدام محکوم شده است با اینحال از بابت پرونده دیگری، هفت سال است که به صورت بلاتکلیف در زندان مرکزی زاهدان نگهداری می‌شود.
علاوه بر ۱۰ زندانی که پیش تر اشاره شد، وضعیت دو زندانی دیگر این زندان به نام‌های “عابد بمپوری” و “اسحاق کلکلی” نیز لازم به توجه است.
این دو زندانی در حالی که بیش از ده سال است در زندان به سر می‌برند، طی این سال‌ها هیچ‌گاه به مرخصی اعزام نشده‌اند.
هرانا پیشتر در گزارشی تحت عنوان وضعیت بغرنج زندان مرکزی زاهدان به روایت شاهدین به صورت اجمالی به مشکلات این زندان پرداخته بود.
هر چند بلاتکلیفی حقوقی زندانیان بطور مستقیم به مدیریت زندان مرتبط نمی شود اما در گزارش پیشین هرانا اشاره کرده بود، نبود یک مرکز مددکاری و فقدان مکانیزم موثر ارتباط زندانیان با دستگاه قضایی از جمله مواردی تلقی می شود که ناشی از ضعف مدیریت زندان است.
این در حالی است که بر اساس ماده ۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی سازمان ملل متحد که جمهوری اسلامی نیز یکی از امضاکنندگان این میثاق است آمده “هر کس که براثر دستگیری یا بازداشت (زندانی) می‌شود باید او را در اسرع وقت در محضر دادرس یا هر مقام دیگری که به موجب قانون، مجاز به اعمال اختیارات قضایی باشد حاضر نمود و باید در مدت معقولی دادرسی یا آزاد شود.”
عدم توجه مسئولان این زندان نسبت به مواردی که در رسته حبس زدایی تلقی می شود مانند درخواست محکومان برای انتقال به رأی باز(حبس نیمه وقت)، مرخصی و عفو مشروط و سایر اقدامات ازیک‌طرف و برگزاری با تاخیر و نامرتب شورای طبقه‌بندی زندان که به درخواست های این چنینی زندانیان رسیدگی کند باعث شده تا حجم غیرلازمی از زندانیان در حالت حبس طولانی بمانند و جمعیت ساکن زندان به افزایش غیرضروری منتهی شود.

Donnerstag, 12. April 2018

محمد عزیزی با تودیع وثیقه آزاد شد

خبرگزاری هرانا – محمدجان عزیزی، زندانی متهم به اقدام علیه امنیت ملی امروز پنج‌شنبه ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ با تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی از زندان مرکزی زاهدان آزاد شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران،  محمدجان عزیزی، زندانی متهم به اقدام علیه امنیت ملی که ۷ ماه پیش در روستای گورسر از توابع شهرستان قصرقند بازداشت شده بود، امروز ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ با تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی از زندان مرکزی زاهدان آزاد شد.
محمدجان عزیزی (محمد عزیزی)، ۲۱ ساله، زندانی متهم به اقدام علیه امنیت ملی است که حدود هفت ماه پیش در روستای گورسر از توابع شهرستان قصرقند بازداشت شد؛ آقای عزیزی امروز پنج‌شنبه ۲۳ فروردین ۹۷ با تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی از زندان مرکزی زاهدان آزاد شد.
آقای عزیزی در زمان دستگیری با وجود غیرمسلح بودن هنگامی که سوار بر موتور بود، از ناحیه دست راست مورد اصابت گلوله مأموران قرار گرفت.
هرانا پیشتر گزارش کرده بود، محمد عزیزی بارها به مسئولان زندان اعلام کرد که نیاز به رسیدگی پزشکی دارد و چندین بار در این باره به آنها نامه نوشت و تقاضای کمک کرد. علیرغم تقاضاهای مکرر محمد عزیزی، مسئولان نسبت به وضعیت وی بی‌اعتنا بودند و از اعزام او به بهداری زندان جلوگیری می‌کردند.
یک منبع مطلع در این خصوص به گزارشگر هرانا گفته بود: ”محمد ۲۱ ساله را، یک ماه در بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر زاهدان نگه داشتند.”

محرومیت یک زندانی سیاسی در زندان زاهدان از دریافت خدمات پزشکی لازم

خبرگزاری هرانا _ یک زندانی سیاسی به نام محمد آذر که به اتهام اقدام علیه امنیت کشور در زندان مرکزی زاهدان نگهداری می‌شود، علیرغم گذشت بیش از سه ماه از ابتلا به عفونت در ناحیه فک و دهان و محرومیت از تغذیه مناسب، کماکان مورد رسیدگی پزشکی قرار نگرفته است. گزارش شده زبان این زندانی سیاسی به صورت کامل زخم بسته است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، محمدعلی آذر زندانی سیاسی محبوس در زندان زاهدان که از بیماری عفونی در ناحیه فک و دهان رنج می‌برد با بی‌توجهی مسئولان زندان روبرو شده و به وضعیت پزشکی وی رسیدگی نمی‌شود.

وضعیت بیماری محمد آذر به شکلی است که اطراف لب و دهانش تاول زده و پمادهای زندان تاثیری بر بهبودی وی نداشته است؛ گزارش شده که زبان وی به صورت کامل زخم بسته است.

این زندانی که در شهر قصر قند به اتهام “اقدام علیه امنیت کشور” بازداشت شده و هم‌اکنون به صورت بلاتکلیف در در بند ۵ زندان مرکزی نگهداری می‌شود مدعی است که در زمان بازجویی در سلول انفرادی تحت شکنجه قرار گرفته است.
آقای آذر معتقد است زمان ابتلای او به این بیماری عفونی مربوط به زمان حضور وی در بازداشتگاه اداره اطلاعات است.
محمدعلی آذر همراه با “علی اصغر امیری” در پرونده‌ای در حال بررسی به اتهامات “اقدام علیه امنیت ملی و محاربه” به صورت بازداشت موقت در زندان مرکزی زاهدان نگهداری می‌شوند. این دو زندانی سیاسی اتهامات وارده به خود را ناروا خوانده‌اند و معتقدند که برخلاف ادعای ماموران اداره اطلاعات، در زمان بازداشت به هیچ عنوان با هیچ یک از ماموران وزارت اطلاعات درگیری مسلحانه‌ای نداشته‌اند”.
گفته می‌شود “ماموران وزارت اطلاعات همراه با محمد علی آذر و علی اصغر امیری یک شهروند ایرانی و دو شهروند پاکستانی را نیز بازداشت کرده بودند”.
پیش از این یک منبع مطلع از وضعیت پرونده این زندانیان که نخواست نامش فاش شود در گفتگو با گزارشگر هرانا گفته بود: “آقایان آذر و امیری در درگیری مسلحانه‌ای مشارکت نداشتند ولی همراهانی داشته‌اند که آنها اقدام مسلحانه کردند، این ۵ نفر (۲ تبعه پاکستان و ۳ ایرانی) بعد از خروج از منزل توسط نیروهای امنیتی محاصره و دستگیر می‌شوند، دو تن دیگر از همراهان این افراد که در همان زمان در منزل بودند بعد از اینکه به محاصره درآمدند به تبادل آتش مبادرت کردند که نهایتا کشته شدند و یک نفر از عوامل امنیتی نیز در این درگیری جان باخت؛ با این حال آن ۵ نفر که محمد علی آذر و علی اصغر امیری هم جزو آنها هستند خارج از منزل دستگیر شده در درگیری مسلحانه حضور نداشتند.”
محمد علی آذر متولد سال ۱۳۷۵، پس از انتقال به زندان زاهدان به مدت یک ماه ممنوع‌الملاقات بوده است.
هرانا پیش‌تر در گزارشی به وضعیت بیماری و محرومیت وی از دریافت خدمات درمانی منتشر کرده بود. این زندانی در بهمن‌ماه سال گذشته جهت بازجویی مجدد به اداره اطلاعات این شهر منتقل منتقل شده بود.

آزادی موقت نوکیش مسیحی «هادی عسگری» از زندان اوین

نوکیش مسیحی زندانی «هادی عسگری» در حالی که پیش از این قاضی به بهانه های مختلف آزادی وی را به تعویق می انداخت سرانجام پس از ۱۹ ماه حبس بطور موقت از زندان آزاد شد.
به گزارش «محبت نیوز» زندانی مسیحی “هادی عسگری” روز چهارشنبه ۲۲ فروردین ۱۳۹۷ برابر با (۱۱ آوریل ۲۰۱۸) پس از گذشت ۱۹ ماه حبس در زندان اوین که مدتی از آن را در سلول  انفرادی بود با قید وثیقه به طور موقت از زندان آزاد شد.
کیارش عالیپور سخنگوی سازمان «ماده ۱۸» در گفتگو با محبت نیوز ضمن تایید این خبر گفت: « قاضی دادگاه انقلاب، روز ۲۱ فروردین پس از مدت‎ طولانی با قرار وثیقه و آزادی موقت “هادی عسگری” موافقت کرد و تا زمان تشکیل دادگاه تجدید نظر که به او ابلاغ خواهد شد این شهروند مسیحی آزاد است.»
وثیقه هادی عسگری ۱۷۰ میلیون تومان بود و خانواده‎ی او وضعیت مالی مناسبی برای فراهم کردن این وثیقه نداشتند وی مجبور شد ۱۹ ماه زندان باشد که در نهایت با تلاش بسیار نزدیکان او آن را تهیه کردند اما قاضی به بهانه‌های مختلف آزادی او به تعویق انداخت.
هادی عسگری ۱۲ تیر ماه ۹۶ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران با حکم قاضی احمد زاده به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی با تشکیل کلیساهای خانگی و تبلیغ مسیحیت» به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شده است. همچنین وی پس از طی دوران محکومیت خود برای دو سال نیز حق خروج از کشور را نخواهد داشت.
این نوکیش مسیحی به همراه “امین افشار نادری” که او نیز به ۱۵ سال زندان محکوم شده، چند ماه پیش به علت عدم رسیدگی به پرونده‌شان در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده بودند. امین افشار نادری هم اکنون با قرار وثیقه به طور موقت خارج از زندان است.
نوکیشان مسیحی «هادی عسگری و امین افشار نادری» در پنجم شهریور ۹۵ (۲۶ آگوست ۲۰۱۶) همراه با ۱۳ شهروند دیگر در باغی در فیروزکوه بازداشت شدند این دو تن مدتی را در انفرادی بند ۲۰۹ بودند و پس از بازجویی به اندرزگاه ۴ زندان اوین منتقل شدند.
از روش‎هایی که قضات دادگاه انقلاب برای فشار به نوکیشان مسیحی استفاده می‎کنند صدور احکام سنگین، صدور حکم تبعید پس از آزادی به مناطق بد و آب و هوای کشور و صدور وثیقه‎های سنگین است.
جمهوری اسلامی به طور ویژه با گروه‌هایی که به بشارت و ترویج مسیحیت می‌پردازند، برخورد می‌کند و هر ساله پرونده‌هایی در دستور کار دستگاه قضایی ایران قرار می‌گیرد که عمدتن به حبس‌های طویل‌المدت منتهی می‌شوند. مدافعان حقوق مسیحیان در ایران می گویند برخورد دستگاههای امنیتی با نوکیشان مسیحی با هدف سیاسی انجام می‌شود و این برخوردها برخلاف موازین حقوقی است.
وزارت خارجه آمریکا  در گزارش سالانه‌ای که در سال ۱۳۹۶ درباره آزادی‌های مذهبی در جهان منتشر شد، از نقض حقوق اقلیت‌های دینی در کشورهای مختلف و از جمله ایران انتقاد کرده بود.

Montag, 9. April 2018

فرزند مهدی کروبی: رئیس قوه قضاییه موافق پایان حصر سران جنبش سبز است

فرزند مهدی کروبی با اعلام اینکه رئیس قوه قضاییه در جلسه با نمایندگان مجلس اعلام کرده که موافق پایان حصر سران جنبش سبز است، گفت: اگر حسن روحانی «در موضوع رفع حصر جدی باشد حتما قادر به این کار است».
حسین کروبی در مصاحبه با سایت روزنامه «اعتماد» گفت که صادق لاریجانی رئیس قوه قضاییه در دیدار با اعضای «کمیته رفع حصر» در فراکسیون امید مجلس اعلام کرده که «با ادامه حصر موافق» نیست.
اعضای کمیته رفع حصر که در فراکسیون امید مجلس تشکیل شده است، ششم آبان پارسال با رئیس قوه قضاییه دیدار کرده بودند.
در همین حال غلامرضا حیدری عضو این کمیته، این دیدار را «خوب و امیدوارکننده نسبت به کاهش محدودیت‌ها برای محصورین» توصیف کرده بود.
سخنان فرزند مهدی کروبی درباره موافقت رئیس قوه قضاییه با رفع حصر سران جنبش سبز در حالی بیان شده که غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی این قوه روز ۱۴ اسفند گفته بود که شورای عالی امنیت ملی در «مصوبه خود» در مورد حصر رهبران اعتراض‌های سال ۸۸ «تغییری نداده» اما اگر مصوبه این شورا در این باره تغییر کند، آنان محاکمه خواهند شد.
در همین حال علی مطهری نایب رئیس مجلس ایران روز ۱۸ فروردین بدون اشاره به جزئیات، «اختلاف‌نظر بین مقام‌های قضایی و امنیتی» را از جمله دلایلی ذکر کرده بود که باعث شده بر خلاف برخی وعده‌ها، حصر رهبران اعتراض‌های سال ۸۸ رفع نشود.
آقای مطهری روز ۲۵ اسفند ۹۶ نیز گفته بود که «مقام‌های ارشد امنیتی و اطلاعاتی» وعده داده‌اند حصر میرحسین موسوی، ‌مهدی کروبی و زهرا رهنورد تا پایان سال رفع می‌شود اما آنان به این وعده عمل نکرده‌اند.
در همین زمینه الیاس حضرتی، نماینده تهران در مجلس، نیز روز ۱۳ فروردین در نامه سرگشاده‌ای به حسن روحانی خبر داده بود که با اجازه رهبر جمهوری اسلامی، تصمیم‌گیری درباره رفع حصر میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد به شورای‌ عالی امنیت ملی واگذار شده است.
این عضو فراکسیون امید مجلس از آقای روحانی خواسته بود که به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی «اقدام به اتخاذ یک تصمیم تاریخی» کند.
حسین کروبی در بخش دیگری از مصاحبه‌اش با «اعتماد» گفته است: «آقای روحانی همان طور که توانست برجام را با مدیریت و قاطعیت خود به تصویب برساند، اگر در موضوع رفع حصر هم جدی باشد حتما قادر به این کار است».
وی تاکید کرد: «آقای روحانی به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی می‌تواند دبیر این شورا را مجاب کند که موضوع رفع حصر را در دستور کار قرار دهد».
در ماه‌های گذشته تغییراتی در وضعیت حصر صورت گرفته است و علاوه بر اینکه چند تن از فعالان سیاسی موفق به دیدارهای فردی با مهدی کروبی شده‌اند، محدودیت‌های مربوط به زمان‌بندی دیدارهای میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با دختران‌شان نیز برچیده شده‌ است.
حسین کروبی در این زمینه گفت که در ایام نوروز به «کل اقوام» پدرش «از جمله خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌ها» اجازه ملاقات داده شده و برخی از آن‌ها با آقای کروبی ملاقات کرده‌اند و قرار است گروهی دیگر نیز به زودی با او ملاقات کنند.
بهروز نعمتی، عضو هیات رئیسه مجلس، روز اول فروردین گفته بود که نامه مهدی کروبی به رهبر جمهوری اسلامی باعث وقفه در روند رفع حصر شده است.
پس از آن محمدتقی کروبی، فرزند مهدی کروبی، نیز تأیید کرد که سه مقام امنیتی در گفت‌وگو با مادرش سخنان مشابهی را بیان کرده‌اند.
اما به گفته آقای کروبی، مادرش در پاسخ به این مقام‌های امنیتی گفته است: «اگر صداقتی در گفتارتان هست پس به حصر مهندس موسوی و خانم رهنورد که نامه‌ای ننوشته‌اند پایان دهید».
میر حسین موسوی، ‌مهدی کروبی و زهرا رهنورد از رهبران معترضان به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۸۸، از بهمن سال ۸۹ در حصر خانگی به سر می‌برند.
پیش از این مسئولان دولت حسن روحانی بارها وعده داده بودند که پیگیر رفع حصر خواهند بود اما این موضوع که از شعارهای انتخاباتی حسن روحانی در پنج سال پیش بود، تاکنون بدون نتیجه مانده‌ است.

Sonntag, 8. April 2018

تقلیل حکم محمود بهشتی لنگرودی به ۵ سال حبس

خبرگزاری هرانا – حکم محکومیت محمود بهشتی لنگرودی، فعال صنفی و سخنگوی کانون صنفی معلمان تهران که به اتهامات اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام به ۱۴ سال حبس محکوم شده بود، پس از پیگیری‌ها و پذیرش اعمال ماده ۱۳۴ از طرف شعبه ۳۶ دادگاه انقلاب، ادغام و به ۵ سال حبس تقلیل یافت.
به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از حقوق معلم و کارگر، دوره محکومیت قابل اجرا محمود بهشتی لنگرودی به ۵ سال تقلیل یافت.

حکم محمود بهشتی لنگرودی، سخنگوی کانون صنفی معلمان که طی ۲ پرونده مجزا در دادگاه‌هایی به ریاست قضات دادگاه انقلاب “صلواتی و مقیسه” مجموعا به ۱۴ سال حبس محکوم شده بود، پس از پیگیری‌ها و پذیرش اِعمال ماده ۱۳۴ از طرف شعبه ۳۶ دادگاه انقلاب، ادغام و به ۵ سال حبس تبدیل شد.

این فعال صنفی طی دو پرونده جداگانه توسط قضات صلواتی و مقیسه به ترتیب به ۹ و ۵ سال حبس محکوم شده است.
هرانا پیشتر گزارش کرده بود، وکیل آقای لنگرودی، این فعال صنفی درخواست ادغام مجازات دو فقره پرونده محکومیت قطعی خود را به مرجع قضایی تسلیم نمود که با آن موافقت نشد.
از آنجا که این معلم زندانی نزدیک به یک سوم دوران حبس خود را گذرانده است، در صورت پذیرش اعمال حق آزادی مشروط برای ایشان، امکان آزادی قریب‌الوقوع وی دور از انتظار نخواهد بود.
گفتنی است محمود بهشتی لنگرودی در تاریخ ۲۹ اسفندماه ۱۳۹۶ به مرخصی نوروزی اعزام شد که ۱۱ فروردین ۱۳۹۷ با اتمام دوران مرخصی جهت گذراندن ادامه دوران محکومیت به زندان اوین بازگشت.

Samstag, 7. April 2018

نامه آرش صادقی؛ نگذارید فاجعه‌ای دیگر در زندان‌ها به وقوع بپیوندد

خبرگزاری هرانا – آرش صادقی، فعال حقوق بشر محبوس در زندان رجایی شهر کرج با نگارش نامه‌ای سرگشاده در حمایت از همسرش گلرخ ایرایی و آتنا دائمی دو کنشگر مدنی محبوس در زندان قرچک ورامین، ضمن ابراز نگرانی از وضعیت گلرخ ایرایی که از ۶۴ روز پیش دست به اعتصاب غذا زده. خواستار حمایت از همسرش شده است. وی در بخشی از این نامه می‌گوید “مادر گلرخ شرایط وی را در ملاقاتی که اخیرا داشته این‌گونه برایم شرح می‌دهد: “مردمک چشمانش تند و تند می‌چرخید و با تعجب به ما خیره شده بود و ما را در اولین دقایق ملاقات به یاد نمی‌آورد”.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، مورخ ۴ بهمن‌ماه سال گذشته آتنا دائمی و گلرخ ابراهیمی ایرایی دو فعال مدنی محبوس در بند زنان اوین همراه با ضرب و شتم به زندان قرچک ورامین تبعید شدند، این دو کنشگر مدنی در اعتراض به نقض قانون تفکیک جرائم و تبعید غیرقانونی از ۱۴ بهمن‌ماه دست به اعتصاب غذا زدند و پس از آن در پی درخواست جمعی از مدافعان حقوق بشر، آتنا دائمی پس از ۱۳ روز به اعتصاب خود که ۶ روز از آن اعتصاب خشک (خودداری از نوشیدن مایعات) بود پایان داد، با این وجود گلرخ ایرایی که اعلام کرده بود به اعتصاب خشک خود پایان می‌دهد ولی همچنان به نشانه اعتراض به اعتصاب غذای خود به صورت تر ادامه خواهد داد، پس از گذشت دو ماه اعتصاب غذا و وخامت حال به بیمارستان منتقل شده است.

این زندانی که همراه با آتنا دائمی در قرنطینه زندان قرچک نگهداری می‌شود با افت شدید فشار خون و کاهش بیست کیلویی وزن روبه‌رو شده و روز سه‌شنبه ۱۴ فروردین ۹۷ در پی وخامت شدید حال جسمی به دلیل آسیب‌دیدگی کیسه صفرا و حالت تهوع مداوم و بالا آوردن زردآب، به بیمارستان منتقل شده بود.

در پی وخامت حال و تداوم اعتصاب غذای این زندانی تاکنون تعداد از زندانیان سیاسی و کنشگران حقوق بشر از جمله، سعید شیرزاد، مجید اسدی و مریم اکبری منفرد، با نگارش نامه‌هایی از این زندانی خواسته‌اند به اعتصاب غذای خود پایان دهد.
آرش صادقی، زندانی بیمار زندان رجایی شهر کرج که از عوارض ناشی از اعتصاب غذای پیشین خود رنج می‌برد، در بخشی از این نامه گفته است “از همه وجدان‌های بیدار می‌خواهم پیش از آنکه فاجعه‌ای دیگر در پس خودکشی‌شدگان در زندان‌ها به وقوع بپیوندد صدای مظلومیت گلرخ و آتنا باشند و مسئولیت و عواقب هرگونه اتفاق ناگواری برای گلرخ و آتنا مستقیما متوجه قرارگاه ثارالله سپاه و دادستانی است.”
سازمان عفو بین‌الملل در تاریخ ۱۹ بهمن ماه سال گذشته، طی بیانیه‌ای از مقامات ایران خواستار آزادی آتنا دائمی،‌ گلرخ ابراهیمی ایرایی و آرش صادقی از زندان شده بود.
آقای صادقی، که چندی پیش خود در اعتراض به تبعید آتنا دائمی و گلرخ ایرایی به زندان قرچک ورامین به مدت ۱۱ روز دست به اعتصاب غذا زده بود، در تاریخ ۲۲ اسفندماه نامه‌ای سرگشاده در رابطه با وضعیت گلرخ ایرایی و آتنا دائمی نوشته و از وجدان‌های بیدار خواستار حمایت از این زندانی شده است.

متن این نامه که جهت نشر در اختیار هرانا قرار گرفته است را در ادامه بخوانید:

چه قدر کامل و زیبا “هانا آرنت” ویژگی‌های حکومت توتالیتر را ترسیم می‌کند:
اتکا به اصل پیشوایی جنایتکاری آشکار ارعاب، سلطه امنیتی بر همه ارکان اقتصادی، فرهنگی و سیاسی، استقرار نهادهای امنیتی در تمامی بخش‌های جامعه برای شکار مخالفین، دروغگویی مداوم، سلسله مراتب شدید شکنجه‌گری، نابود کردن خودانگیختگی در فرد، کشتن روان و شخصیت اخلاقی در انسان و فردیت او، سنگدلی ایجاد انسان بدون هویت و حقوق، تنزل دادن انسان در حد حیوان، نگهداری مردم در وضع بردگی و تسلیم، ایجاد ذهنیت مظنون‌گرایانه در جامعه و افراد، ایجاد دشمن عینی و تلقی هر بیگانه‌ای به عنوان دشمن سرکوب مردم برای وفاداری تام به ایدئولوژی حاکم، ادعای استقرار حاکمیت عدالت بر روی زمین و مدعی ساخت بشر جدید رشد اوباش و اوباشی‌گری در رهبران و دستگاه سرکوب و سلسله مراتب حکومت، تباهی اخلاق و …
آری رشد اوباش و اوباشی‌گری و تباهی اخلاق، در سیستمی که امثال مرتضوی‌ها و سعید طوسی قاری بیت و… در حریم امن قدرت به بدترین و غیر اخلاقی‌ترین رفتارها دست زدند و امروز هم آزادند قطعا جای امثال گلرخ‌ها و آتناها در زندان و تبعید است.
آتنا دایمی و گلرخ ایرایی روز ۴ بهمن‌ماه سال گذشته و پس از ضرب و شتم توسط یوسف مردی رییس حفاظت اطلاعات زندان اوین و با پرونده‌سازی و شکایت وی و عباس خانی رییس بهداری زندان و چهارمحالی رییس زندان اوین بدون هیچ‌گونه حکم قضایی و جهت اعمال بیشتر فشارهای روحی و جسمی و برخلاف آیین‌نامه و قوانین قضایی مبنی بر گذراندن محکومیت در زندان محل سکونت و عدم اجرای اصل تفکیک جرایم به زندان قرچک ورامین تبعید شدند.
این دو فعال حقوق بشر در اعتراض به این تبعید خودسرانه از تاریخ ۱۴ بهمن دست به اعتصاب غذا زدند و آتنا پس از مدتی به دلیل جراحی کیسه صفرا که از عوارض اعتصاب طولانی و گذشته وی بود به اعتصاب خود پایان داد. گلرخ امروز شصتمین روز اعتصاب غذای خود را در حالی به پایان می‌برد که سی روز پیش بر اثر فشارهای ناشی از این اعتصاب و فشارهای عصبی تشنج کرده و طبق گفته پزشکان زندان قرچک دچار سکته خفیف شده است.
آتنا در ملاقاتی که با خانواده داشته آن روز را این‌گونه توصیف کرده که گلرخ وقتی به سمت در خروجی اتاق می‌رفت، دست و پاهایش کج شده و با صورت به زمین خورد و دندان‌هایش روی هم قفل شد و …
مادر گلرخ هم شرایط وی را در اولین ملاقات که پس از این واقعه بوده است را این‌گونه برایم شرح می‌دهد: “مردمک چشمانش تند و تند می‌چرخید و با تعجب به ما خیره شده بود و ما را در اولین دقایق ملاقات به یاد نمی‌آورد…”